Yvonne

Yvonne

Over Yvonne
Denk je sporty mum, dan denk je Yvonne. In 2010 werd Yvonne – in het dagelijks leven werkzaam als huisarts - Europees Kampioen op de 800 m. Maar naast een passie voor hardlopen en atletiek had Yvonne een grote wens: moeder worden. Op 1 februari ging deze wens in vervulling met de geboorte van zoon Kick. Benieuwd hoe Yvonne de tijd als Noppies Mum heeft ervaren? Je leest het in haar laatste blog! Volg haar via deze link!

Hetzelfde maar dan anders

Mijn zoon ligt te slapen in de box. Het voelt alweer zo normaal. Dat hij daar ligt.

Maar de afgelopen maanden waren helemaal niet normaal. Nog nooit heeft iets of iemand mijn leven zó op de kop gezet. Alles is anders. En toch is alles ook nog hetzelfde. Gelukkig.

Hij is nu 3 maanden oud. En in die 3 maanden ben ik me ook langzaam weer een beetje mezelf gaan voelen. Maar toch ook weer niet helemaal. Een soort Yvonne 2.0, hetzelfde maar dan anders.

Ik woon nog steeds in hetzelfde huis, met dezelfde man en dezelfde twee lieve bonuskinderen, die nog steeds net zo lief zijn, misschien nog wel liever nu ze er een broertje bij hebben om lief voor te zijn. Ik hou nog steeds van hardlopen, al gaat het nu wat minder hard. Ik ben nog steeds huisarts in opleiding. Ik hou nog steeds van slapen, al doe ik dat nu wel wat minder. Ik hou ook nog steeds van chocolade. En van brownies. En van het “Salted-Caramelita-taartje” van de bakker om de hoek. Oja, en van pizza hou ik ook nog steeds. Ik hou nog steeds van zingen en dansjes doen, wat ik – nog steeds - helemaal niet kan, waardoor ik het binnenshuis des te vaker doe, tot onvrede van de hierboven beschreven medebewoners. Ik hou nog steeds van boeken lezen en van koffietjes drinken op een terras. En ik hou van slapen, had ik dat al gezegd? Ik ben nog steeds een zeef (volgens mijn man) en misschien een tikkie eigenwijs (of meer dan een tikkie, volgens mijn man). Er is nog steeds elke maand een stukje maand over aan het eind van mijn salaris en nog steeds interesseert geld me te weinig om me daar ècht druk over te maken. Ik ga nog steeds met enige regelmaat met ongekamde haren en joggingpak naar de supermarkt, maar ben dan wel weer ijdel genoeg om kasten vol schoenen en kleding te hebben, waarvan ik nu de helft niet meer pas. Ik hou nog steeds van detective-series op tv, het liefst hele slechte, zodat ik na een kwartier al weet wie het gedaan heeft, zodat ik op het einde heel hard “zie je wel” kan roepen. Oja, en ik hou dus nog steeds van slapen. ..

Er is eigenlijk maar één ding veranderd. Kick is er. En dat maakt alles anders.

Gek toch hoe dat werkt. Hoe alles anders wordt en hoe dat dan ook weer normaal wordt.

Dankzij de 9months9mums-campagne van Noppies hebben jullie de afgelopen maanden een inkijkje kunnen krijgen in mijn leven als kersverse mama. Ik vond het super leuk om dat inkijkje te geven en ben dankbaar dat ik op deze manier onderdeel kon zijn van mega netwerk van mede-mums dat zich op Instagram bevindt! Inmiddels is mijn kleine Kick alweer drie maanden oud en is alles dus weer een soort van normaal geworden. Het nieuwe normaal. Dus wordt het tijd om afscheid van jullie te nemen! Natuurlijk blijf ik onder mijn eigen naam lekker door Instagrammen, dus hopelijk zie ik jullie daar allemaal weer gezellig terug!

 

En dan ben je ineens mama...                                                                                                

“Ongeveer vier jaar geleden begon deze wens. De wens om moeder te worden. Of nee, ik zeg het verkeerd, deze wens bestond al zolang ik me kan herinneren. Maar het concrete plan ontstond ongeveer 4 jaar geleden. Ik weet nog precies hoe en waar. Mijn vriend – inmiddels mijn man – en ik zaten samen in een caféetje. “Zal ik anders gewoon met de pil stoppen?”, opperde ik.  “Ja, is goed.” En zo was het plan ontstaan.

Zo simpel als het plan was ontstaan, zo moeilijk bleek de uitvoering. Maand in, maand uit was er de hoop, maar ook steeds weer de teleurstelling dat het maar niet lukte. Dit kon toch niet waar zijn? Ik had altijd gedacht dat ik ooit moeder zou worden. En ik had nooit gedacht aan de mogelijkheid dat dat misschien niet zou gebeuren. We zochten medische hulp en wat volgde was een traject met veel gynaecologenbezoekjes, veel hormonen, veel hoop en bijna net zoveel teleurstellingen. Maar uiteindelijk was het dan toch raak. Dankzij IVF werd ik zwanger. En alle ellende van de voorafgaande jaren was snel weer vergeten.

Zwanger zijn is één van de meest fantastische dingen die ik ooit heb meegemaakt. Ik genoot van mijn buik die steeds dikker werd en mijn lichaam dat veranderde.

En dan, 9 maanden later, dan ben je ineens mama...

Ik dacht dat ik me goed had voorbereid. Het wiegje klaar, genoeg kleertjes in de kast, alles fris gewassen, babykamertje piek fijn in orde. Maar toen was ik ineens mama...

Er ging een hele nieuwe wereld voor me open. Een wereld van zoogcompressen, van kraamverbanden, van matrasbeschermers, van kolfmachines, van slapeloze nachten, van ontroostbaar gehuil, van pijn pijn pijn ‘van onderen’, van nog meer zoogcompressen,  van tepelhoedjes, van klovenzalf, van sudocreme, van poepluiers,  van ongekamde haren en ongeschoren benen, van lauwe thee en koud eten. Dit hadden ze er niet bij verteld van te voren!

Maar wonder boven wonder, nèt toen ik begon te geloven dat ik blijkbaar die ene moeder op de wereld was die dit écht niet vol kon houden, nèt toen ik me wanhopig begon af te vragen hoe al die andere insta-perfect moeders dit dan doen... op dat moment kwamen we samen in een ritme. Oké, geen perfect ritme. En we wijken er ook wel eens (meestal) van af. De kleren (zijn en mijn) zitten nog steeds onder de poep en kots, we slapen nog steeds nauwelijks en de zoogcompressen zijn nog steeds niet aan te slepen. Maar man, man, man, wat geniet ik hiervan. Vlinders in mijn buik als ik naar hem kijk. En zo kan ik hier nog honderd clichés opsommen die stuk voor stuk waar zijn.

Natuurlijk is mijn lichaam nog lang niet wat het geweest is. En dat zal ook nog wel eventjes duren. Maar stap voor stap ontdek ik welke dingen ik wél weer kan. Stap voor stap ontdek ik de wereld opnieuw, samen met Kick. En bij elke stap sta ik eventjes stil en geniet ik ervan om deze stap samen met mijn zoon te zetten.

...Ineens werd ik mama... En ineens voelde het alsof wij samen de hele wereld aankunnen!” 

Yvonne

@noppiesyvonne

Shop de favorieten van Yvonne: