Marianne

Marianne

Over Marianne
Marianne staat haar mannetje! Ze heeft de bewuste keuze gemaakt om haar kindje zelf op te voeden. Niet het leven wat ze in eerste instantie voor ogen had, maar dankzij de steun van familie en vrienden durfde ze dit avontuur aan te gaan. En daar was dan het moment, op 22 januari: de geboorte van Lucas Uli Caiden, wat een feest! Benieuwd hoe Marianne de tijd als Noppies Mum heeft ervaren? Je leest het in haar laatste blog! Volg haar via deze link!

Een verhaal over lef

"En dan komt er op instagram een oproep voor mamabloggers voor Noppies voorbij en denk je: ja, leuk. Dus ik geef mij op. Mijn verhaal vertel ik al via instagram en wordt positief ontvangen dus waarom niet tot een breder publiek brengen op deze manier. En ik word uitgekozen om met nog 8 andere mommytobe's mee te doen. Reuze spannend nu wel maar ik ben nog steeds rete enthousiast vooral ook door het telefoongesprek met Kristel van Noppies. Ik krijg een beeld van een soort Dove reclame waarbij allemaal soorten mommytobe's mee doen. Wel heel spannend nog omdat het landelijk gaat maar met allemaal soorten mommytobe's moet het vast heel leuk worden. Maar dan, ja dan, krijg je de namen te zien van de andere mommytobe's, je zoekt ze op op instagram en dan zinkt de moed toch wel een beetje in je schoenen; het zijn allemaal stuk voor stuk slanke, jonge, prachtige picture perfect vrouwen, slik. Kom ik aan met mijn 38 jaar, alleenstaand, plussize figuur en verre van pictureperfect leven. Ineens komen middelbareschool angstige onzekerheden naar boven waarin jij toch mien casual bent en de andere duidelijk de perfecte modelvrouwen zijn. Ik weet dit zijn MIJN onzekerheden en normaal kan ik dat wel van mij afzetten, maar met hormonen en toch al de spanning voor wat er gaat gebeuren met zo'n campagne, lukt het slecht. Ik moet sterk de neiging onderdrukken om niet af te zeggen met de woorden "ik denk niet dat ik pas in het beeld". Zoals een vriend ook zegt: "ze hebben je niet voor niets gekozen". Ik blijf het op hormonen gooien en ga morgen gewoon met mijn kin in de lucht en rechte rug dit avontuur tegemoet; ik mag er zijn en heb een uniek verhaal wat ik wil vertellen!

Dit schreef ik dus de avond voor ik 8 superlieve, leuke, gezellige en ja toch echt wel mooie (maar vooral van binnen) vrouwen ontmoette. Gelijk vanaf de eerste seconde voelde ik mij op mijn gemak bij ze. Er was en is een klik die hopelijk ook na deze campagne zorgt voor een blijvend contact. Ik ben onwijs dankbaar dat ik niet mee ben gegaan in mijn angst die heel erg hormonaal was. Eerlijk waar ik had dit avontuur maar vooral de andere mums in mijn leven niet willen missen. De campagne heeft ons veel gebracht naast de prachtige kleren, leuke events en geweldige volgers. Mijn zwangerschap en de eerste maanden van het moederschap op deze manier delen was zo bijzonder.  Ik stop beslist niet met het delen van mijn leven als moeder zonder partner en ook noppies komt nog weleens terug want ik vind de kleding echt top.  Maar de 9m9m-campagne stopt en of het hormonaal is of niet, een traantje wordt daar wel over gelaten... Liefs (voorheen noppiesmarianne) Marianne aka moederzonderpartner"

 

Een blauwe wolk

"Het voelt nog steeds onwerkelijk, als ik kijk naar dat kleine mannetje met donkere punkhaartjes en grote blauwe ogen dat gewoon mijn zoontje is. De droom – om dit geluk te mogen ervaren – is eindelijk uitgekomen.

Dit klinkt natuurlijk wel heel mooi en romantisch, maar dat is het echt niet elk moment; ik voel me soms compleet hulpeloos en de wanhoop nabij als hij voor de zoveelste keer alles onderspuugt en blijft huilen… Maar de dankbaarheid dat ik dit mag meemaken overheerst alles. 

We hebben geen gemakkelijke start gehad; de inleiding en bevalling waren heftig en niet zonder knip en scheur en laten we het daarbij laten ;). Maar direct na de bevalling kwamen we pas echt in een rollercoaster terecht; Luc werd slap en ademde niet goed. Een uur is al het aanwezige medisch personeel bezig geweest hem op te lappen. Hierna moest Luc naar neonatologie en daar werd een afwijking aan zijn darmen geconstateerd. Diezelfde avond, 5 uur na zijn geboorte werd hij hiervoor overgebracht naar het AMC/Emma kinderziekenhuis. In totaal hebben we daar 4 dagen gelegen en heeft Luc zijn eerste medische ingreep daar goed doorstaan. Wij zijn in het Emma kinderziekenhuis geweldig geholpen, maar wat was ik blij dat we eindelijk naar huis mochten!

Het heeft uiteindelijk wel 1,5 week geduurd voordat we een blauwe wolk ervaarde, maar het was en is ontzettend fijn om daar op te landen. Mede door mijn geweldige familie en vrienden ervaar ik het alleenstaand moederschap niet als zwaar; ze koken voor me, wiegen Luc als hij onrustig is, komen 's middags langs zodat ik een dutje kan doen, brengen afval weg en nog veel meer. En dat zonder er om te vragen. Intens dankbaar voor zo'n warm opvangnet. Daarnaast doet Luc het na zijn start super goed; hij drinkt, poept, plast, slaapt en groeit als een tierelier. En cliché maar waar, daardoor gaat het met mij ook goed. We zijn er nog niet, want Luc moet 2x per dag medische zorg ondergaan en ook staat ergens tussen half en eind april een operatie gepland. Hij zal na de operatie nog 1,5 maand medische zorg in en buiten het ziekenhuis nodig hebben, maar zoals het er nu uitziet, zullen we daarna de medische malle molen achter ons kunnen laten. Wij kijken dus om meerdere redenen uit naar de zomer.

Ik geniet van elke dag en elke ontwikkeling die hij doormaakt doet mij stralen van geluk en trots. Ik wist niet hoe je hart kan overstromen als hij zijn hoofd optilt om naar je te kijken, als hij de eerste kirrende geluiden maakt of als hij je intens aankijkt en zijn eerste glimlach te voorschijn tovert. 

Het blijft onwerkelijk en keihard werken, maar het is absoluut het mooiste wat er is, iemands mama zijn."

@noppiesmarianne

Shop Marianne's favorieten: